อม่าจ๋า......

2วันแล้วนะ ที่ "อม่า" เดินทางไกล ย้ายที่อยู่ถาวร
มู่คิดถึงอม่าจัง ป่านนี้อม่าคงไปเที่ยวไหนต่อไหนแล้ว อากงคงไปรอรับอม่าอยู่บนฟ้าแล้วใช่มั๊ยคะ
อากงสบายดีรึเปล่าคะ ยังหน้าตาเหมือนเดิมใช่มั๊ย มู่คิดถึงอากงด้วย

2วันแล้ว ทุกๆ คนปรับตัวได้ดีกับการใช้ชีวิตแบบนี้ค่ะ ไม่มีใครร้องไห้แล้วนะ
อม่าสบายใจได้ แม้ว่ามู่จะแอบร้องบ้างตอนที่เขียนเรื่องนี้ไปด้วยก็ตาม...แต่มันเพราะมู่คิดถึงอม่า นี่นา...

คิดถึงกับข้าวฝีมืออม่า.......อยากกินข้าวต้มฝีมืออม่า ที่เคยได้กินทุกวันตอนเด็กๆ

ข้าวต้มอม่าอร่อยที่สุด ไม่เหมือนที่อื่นเลย ไม่ว่าที่ไหนๆ ก็สู้ที่อม่าทำไม่ได้เลยจริงๆ
ข้าวต้มเหนียวนิดๆ ร้อนกำลังดี กับกุนเชียงทอด แล้วก็ไข่ดาว และหมูหยอง มันไม่ใช่อาหารวิเศษเลิศเลออะไรเลย แต่มันอร่อยที่สุด
แม้ว่า ร่างครึ่งนึงของอม่าจะใช้การไม่ได้ แต่ไม่ว่าอะไรๆ ที่อม่าทำมักจะ "อร่อย" เสมอ ถึงตอนนี้มู่อยากกินก็คงหากินที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว

 

คิดถึงความเป็นคนจีนที่อม่าเคยสอน เมื่อก่อนตอนเด็กๆ อม่าพับกระดาษเงินกระดาษทองได้เป็นเข่ง เก่งกว่ามู่อีก ทั้งๆ ที่อม่าใช้แค่มือเดียว
อม่าอ่านหนังสือไม่ออก แต่ทำไมถึงรู้วันไหว้ วันสำคัญทุกๆ อย่าง มู่สิ...อ่านออกแต่กลับไม่เคยรู้คุณค่าของวันเวลาเลย

 

คิดถึงคำว่า "กินข้าวรึยางงงง" ที่เคยรำคาญ เคยเบื่อ แต่ตอนนี้กลับเป็นคำที่อยากได้ยินที่สุด
เมื่อก่อนเวลาเจอหน้าอม่า ทุกครั้งก็จะถามว่า "อามู่....กินข้าวรึยัง" มู่ก็จะตอบแบบเคยชินว่า "อิ่มแล้วม่า...." ทั้งที่อาจจะยังไม่ได้กินอะไรเลยด้วยซ้ำ
ตอนนี้อยากพูดว่า "อม่า กินข้าวยัง" บ้างจัง

 

เมื่อวานนี้  ที่มู่บอกม่าว่า...."มู่จะกินข้าวให้อิ่ม" เพราะมู่รู้ว่าอม่าเคยไม่อยากให้มู่อด อยากให้กินอิ่ม นอนหลับ อยากให้มีความสุข
อม่าไม่อยู่แล้ว มู่จะดูแลตัวเอง จะทำตัวดีๆ ไม่ให้อม่าต้องเป็นห่วง เพราะฉะนั้น อม่าไปเที่ยวให้สนุกนะคะ
ทำอะไรอย่างที่อม่าเคยอยากทำแต่ไม่เคยได้ทำตอนอยู่ที่นี่

 

จำได้ไม๊ตอนก่อนที่เราจะจากกัน มู่บอกอม่าว่า "มู่รักอม่านะคะ"
ตอนนี้มู่ก็ยังจะบอกว่า มู่รักม่านะ.......คิดถึงอม่าค่ะ

 

 

 

 

หลานไม่ได้เรื่อง
มูมู่