เริ่มต้นชีวิตการทำงานมาได้ครึ่งปีแล้วค่ะ ทำไมยังรู้สึกว่าไม่ชินกับมันซักทีนะ ทุกวันฉันจะตื่นไปทำงานเช้าบ้าง สายบ้าง แต่ส่วนใหญ่ก็จะสายซะมากคงเป็นเพราะต้องทำงานตอนหลางคืนด้วย หลังๆ มานี้รุ้สึกว่าฉันจะทำงานตอนกลางคืนซะมากเป็นเพราะงานฉันเสร็จไม่ทันเวลาซะเป็นส่วนใหญ่ ฉันเริ่มเครียดมาก ถึงแม้ว่างานฉันจะดูว่ามีแค่ไม่กี่อย่างเท่านั้น แต่ในเนื้องานแล้วแต่ละอย่างใช้เวลาทั้งนั้น หรือแม้กระทั่งงานเล็กๆ ที่สุดที่ต้องทำ ฉันแค่ต้องอัพเดทมันอาทิตย์ละครั้งแต่ฉันก็ต้องใช้เวลาหาข้อมูลไม่ใช่หรอ ฉันเริ่มรุ้สึกแย่กับมันมากขึ้น ไม่ใช่ว่าฉันยอมแพ้....แต่ฉันเริ่มเหนื่อยกับมันต่างหาก

                              ฉันเริ่มไม่เข้าใจว่าฉันทำงานน้อยขนาดนั้นเชียวหรอ....ทุกอย่างมันดูเป็นเหมือนงานเบาๆ สำหรับทุกๆ คนรึเปล่า เป็นฉันเองหรือเปล่าที่สำออยไปเอง แต่ที่ฉันแน่ใจที่สุดคงเป็นว่า ฉันพยายามที่จะเร่งทุกอย่างให้เสร็จไปในเวลาเดียวกัน สำหรับฉันแล้ว ฉันไม่รู้หรอกนะว่าใครจะทำอะไรมากกว่าหรือน้อยกว่า และก็ไม่อยากจะไปเปรียบเทียบด้วย เพราะแค่เวลาที่จะคิดงานยังไม่มีเลย จะเอาเวลาที่ไหนไปเปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่น....

ถ้าทำอย่างนั้น....ฉันคงมีเวลาว่างมากสินะ

                                ตอนนี้ฉันรุ้สึกแย่กับตัวเองมากๆ ที่ทำงานไม่ทัน ฉันยังเคารพเจ้านายและตระหนักได้ถึงความช่วยเหลือของเขาเสมอ เพราะมีเขาฉันจึงได้งานได้เงินที่ใช้อยู่ทุกวันนี้ ฉันว่าไม่ว่าใครก็อยากทำงานออกมาให้ดีทั้งนั้นแหละ และฉันก็เป็นหนึ่งในนั้น แต่ปัจจัยหลายๆ อย่างมันทำให้ไม่เป็นไปตามที่หวัง....หลังๆ มานี้ฉันพยายามทำงาน อยากจะมีสต๊อกงานให้ได้เพื่อตัวเองด้วย ที่จะได้ไม่ต้องเหนื่อยมาก ไม่ต้องนอนดึกๆ ทุกวัน แต่ก็ทำไม่สำเร็จ ทำไมยิ่งทำงานก็ยิ่งเพิ่ม ปัญหามากมายกับคนอีก......

เหนื่อย......คำนี้คงใช้ได้กับเหตุการณ์ที่ชั้นเจออยู่สินะ

                                  หนังสือดีๆ อีกหลายๆ เล่มที่ซื้อมายังไม่ได้แม้แต่จะแกะห่อพลาสติกออกด้วยซ้ำ ถ้ามีเวลาว่างๆ เพิ่มขึ้นคงได้มีเวลาตกแต่งชีวิตของตัวให้ดีขึ้นและมันก็จะได้เผื่อแผ่ให้กับคนรอบข้างอีกด้วย หวังเอาไว้ว่า ฉันจะต้องทำมันให้ดีขึ้นและก็ดีขึ้น เพราะนั่นคงเป็นทางเดียว ที่จะทำให้ทุกๆ อย่างดีขึ้น

 เขียนมาจนจบแล้วก็ยังงงตัวเองอยุ่ เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยมีสมองมาคิดเรียบเรียงคพสวยๆ ออกมาเลยแฮะ แต่จะพยายาม ไฟโตะๆๆๆๆ ^^

"บอกกับเธอแล้วยังจำ ฉันเคยทำ ที่เอ่ยคำรักครั้งแรกเลย...." เสียงเพลงกระดกลิ้นของพี่ป้าง-นครินทร์ดังมาจากมือถือ
"ขา....พี่ป้อม มีอะไรรึป่าวคะ" ฉันพูดกับเจ้านายด้วยน้ำเสียงลากยาวแบบทีเล่นทีจริง
"มู่...พี่บอกเอ็งไปยัง ว่าต้องไปfair text" เสียงเจ้านายสุดที่รักลอดออกมาตามลำโพงโทรศัพท์น้ำเสียงพี่แกราบเรียบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"ห่ะ...ไปไหนนะพี่?" "Fair Text ไง ค่ายมวยคุณเปรมอ่ะ...ที่พวก 10 หนุ่ม GUY Challenge เค้าต้องไปทำกิจกรรมกัน"
"อ่า....แล้ว....ยังไงต่อพี่" "ไปพรุ่งนี้เตรีมเก็บกระเป๋าแล้วเอามาที่ทำงานเลยนะ" จบการสนทนาสั้นๆ ง่ายๆ ได้ใจความ และได้ความอึ้งไปเหมือนกัน

รู้ตัวอีกทีฉันกับกระเป๋า backpag ก็อยู่บนรถพี่ป้อมที่เดินทางมาถึงค่ายมวย Fair text แล้ว
คืนนี้มู่กับพี่เขมนอนกันที่ห้องพักฝั่งเดียวกับพี่ๆ MH Guy Challenge ซึ่งห้องพักฝั่งนี้ดูๆ ไปคล้ายกับหอพักตอนอยู่มหา'ลัยซะจริงๆ

เช้าวันแรกของภารกิจ

•  เรามีมิชชั่นหฤโหดด้วยการตื่นนอนตั้งแต่ "ตี5" ซึ่งเป็นเรื่องที่ไม่เคยทำได้กันเวลาอยู่บ้าน และก็ใช่ว่าจะทำได้ง่ายๆ เวลาอยู่ที่นี่ เพราะเตียงนอนและหมอนยุบจมของที่นี่คอยจะรั้งเอาไว้ไม่ให้ลุกขึ้นจากเตียงอยู่เรื่อยเลย
• เริ่มภารกิจแรกด้วยการวิ่งออกกำลังกายตอนเช้าไม่รู้ว่าระยะทางแน่นอนมันเท่าไหร่จำได้ว่าเป็นเกือบๆ10กิโลได้คือวิ่งตั้งแต่ต้นหาดไปจนปลายหาด เท่านั้นไม่พอ!!! ต้องวิ่งกลับอีกด้วย ซึ่งทั้ง 10 หนุ่มไวมาก มู่เดินตามมากับพี่เขมหลังจากพวกหนุ่มๆ ออกstart ได้แค่ไม่เกิน 5 นาที แต่อีก 2 นาทีต่อมา พวกเขาก็ลับสายตาไปซะแล้ว คราวนี้งานหนักของเราก็ตกไปอยู่ที่พี่บอย ช่างภาพจากหนังสือบ้านและสวน ล่ะ พี่บอยมาเป็นช่างภาพจำเป็นให้เพราะพี่โอ๊ตติดภารกิจเอเอฟ ที่ปุยฝ้ายหลุดออกจากบ้านไปอย่างไม่มีใครคาดคิด!!!
• พี่บอยพยายามเดินตามหนุ่มๆ ไปแต่ไม่สำเร็จก็เลยกลายเป็นว่าแก๊งช่างภาพ(นั่นคือ พี่บอยและช่างภาพของหนังสือ Men's Health คือ พี่ผ่องแผ้วและพี่น๊อตส่วนอีกคนขอโทษที่จำชื่อไม่ได้นะคะ)ทั้งหมด โบกรถป๊อกๆ นั่งไปลงที่จุดหมายกัน ส่วนcontent อย่างมู่ พี่เขมและพี่ป้อม ก็ตกลงใจกันว่าจะเดินไปเรื่อยๆ ถึงก็ช่าง ไม่ถึงก็ช่าง บังเอิญว่าโชคดีเจอคุณเปรม!!! คุณเปรมเลยชวนขึ้นรถไปลงที่ meeting point ด้วยกัน แล้วนั่นก็เป็นครั้งแรกที่ได้รุ้จักกับคุณเปรม....
• กลับมาถึงก็ได้เวลาอาหารเช้า พอเข้าไปสัมภาษณ์ก็ได้คำตอบแปลกๆ ตามนี้ "กินอะไรกันคะ?" "อาหารนกฮะ..." "เอ่อ....แล้วปกติตอนเช้ากินอะไรกัน" "ตอนเช้าไม่ค่อยกิน ถอนมากกว่า" ดูๆ เค้าพูดกานสิ สำหรับอาหารที่พวกหนุ่ม GUYกินกันก็เป็นพวกอาหารโลว์ คราฟ ความจริงแล้วมันก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นหรอก ถ้าเป็นคนที่กินอยู่ประจำ - -+ ก็เป็นซีเรียลกับนม ผลไม้ หรืออะไรที่ให้พลังงาน แต่ว่าไม่มีไขมัน ก็เลยเหมือนจะเป็นอาหารนกกลายๆ
• รายการต่อไปเป็นการซ้อมมวยก็ได้เรียนรู้การหัดท่ามวยเบื้อต้น ซึ่งท่าแต่ละคนนี่ก็เท่ห์ได้ใจ ทั้งบนเวที ทั้งเตะกระสอบทราย มู่ได้ไปเล่นมาเหมือนกัน มีพี่นักมวยคนนึงสอนท่าเตะกระสอบให้ ก็ตลกดีก็ทำได้บ้างไม่ได้บ้างได้เหงื่อเต็มที่ พอเล่นเสร็จก็เลยพักเหนื่อยด้วยการดูรูปรางวัลกับนักมวยที่ได้รางวัล เอ๊ะ....คนนี้หน้าคุ้นๆ แชมป์มวยโลก อ่าาาาา....พี่ที่สอนเตะกระสอบ.....แชมป์โลกสอนเตะกระสอบ555 ตื่นเต้นเลย
• งานนี้ขอปรบมือให้กับหนุ่ม GUY คนนี้ พี่Bobby ช่ายค่ะ...แฟนพี่นู๋แหม่มพิธีกรสาวมากความสามารถที่เรารู้จักกันเป็นอย่างดี กลับเข้าเรื่องกันหน่อย พี่Bobby สปิริทแรงกล้ามากๆ พี่เขาจะเสียเปรียบอีก 9 คนนิดหน่อยตรงรูปร่างที่ไม่ได้ Fit& Firm เหมือนคนอื่น แต่ในเรื่องจิตใจแล้วถึอได้ว่ายอดเยี่ยมที่สุดเลย ไม่ว่าจะเป็นท่าไหนๆ ซิทอัพ หรืออะไร พี่ทำจนครบทุกท่าแม้ว่าจะช้ากว่าคนอื่นๆ ไปซักหน่อย แต่ก็เรียกเสียงปรบมือให้กำลังได้ลั่นสนามเลย
• ส่วนคนที่ทำได้ดีและดูโดดเด่นก็ชื่อคล้ายๆ กัน คือ พี่ Bob Ekinหนุ่ม จากNIKE ซึ่งหนุ่มคนนี้ ทำได้อย่างรวดเร็วและที่สำคัญท่าทางสวยงามอีกด้วย ซึ่งหลายๆ คนที่อยุ่ในวันนั้นคงคิดเหมือนกันว่าพี่ Bob ฟิตมากๆ คงเป็นหนุ่มสุขภาพดีแล้วก็ออกกำลังกายอยู่เสมอ
• งานนี้ก็แอบเห็นช้างภาพแต่ละคนมีท่าถ่ายภาพแปลกๆ ไปตามๆ กัน คือท่า "นั่งยองๆ " แต่นั่งคนเดียวก็ไม่แปลกหรอก แต่นี่นั่งเหมือนกานแล้วนั่งเรียงกันด้วย ดูแล้วเป็นภาพที่น่าเอ็นดู(รึป่าวนะ) แต่ก็แปลกดี
• จบจากมวยก็เป็นการปล่อยฟรี เราก็เลยแว๊บไปซื้อเสื้อที่โลตัส เนื่องจากว่าไอ้มู่มาทริปครั้งนี้ด้วยเสื้อแค่ 2ตัวเท่านั้น!!!! แล้วตอนนี้มันก็หมดแล้วด้วย ก็เลยต้องหาเสื้อหาผ้าใส่ใหม่นี่แหละ พี่หนิงกับพี่จูนตามมาสมทบกันเมื่อตอนบ่ายๆ เราเลยออกมาด้วยกัน
• กลับไปก็เป็นเวลาทานอาหารเย็น เราก็เลยออกไปหาอะไรทานกันบ้างเหมือนกัน ที่ร้านมุมอร่อยหรือมุมสบายซักอย่างจำชื่อไม่ได้ แต่บรรยากาศดีค่ะ ได้นั่งโต๊ะที่ใกล้ๆ ทะเล คนเยอะไปหน่อย แต่ก็โอเคอยู่นะ จะแย่ก็ตรงที่อาหารมาช้ามากๆ สุดท้ายก็รีบกินรีบกลับกันเพราะว่ามีรายกรโปรดของชาวทรูกันอยู่ รายการที่ว่าก็ไม่ใช่อะไร คือ "AF 4" นั่นเองค่ะ
• ตัดภาพกลับมาที่ห้องพักสุดหรูใน Fairtex ลืมบอกไปว่าวันนี้ย้ายมานอนบนโรงแรมกับพี่น้ำ สรุปคืนนี้ก็นอนกัน 5 คน นั่งดูเอเอฟด้วยกัน วีคนี้ ไฮไลท์คงเป็นของตี๋กับพะแพงแน่ๆ ที่อยากดูมากๆ คือเพลงคู่ของสองคนนี้ ซึ่งก็ โอเคนะ น่ารักดี โดยส่วนตัวเราแล้วก็ไม่ได้รู้สึกว่าเป็นเรื่องที่ไม่ดีถ้า 2 คนนี้จะรักกันจริงๆ เพราะว่ามันก็เป็นเรื่องของธรรมชาตินะ คนจะรักกันอยู๋ที่ไหนก็ไม่เห็นเกี่ยวนี่ แต่น้องๆ ทำออกมาได้อย่างโอเคนะ พี่ว่า ก็สู้ๆ กันต่อไปแล้วกันอ่ะ
• จบเพลงเดี่ยวคนสุดท้ายด้วยน้องตี๋กับเพลง sex bomb ที่พวกเราดูไปกรี๊ดไป ดูกันหลายๆ คนแล้วสนุกดีนะ แล้วก็ออกไปที่ร้านที่นัดกันเอาไว้กับแก๊ง GUY พร้อมกับกลุ่ม Men's Health และFairtex งานนี้ก็สนุกดี กินๆ เล่นๆ เต้นๆ ไป

เช้าวันต่อมา

• ตื่นมาตอนเช้าอย่างสดใส วันนี้ไม่ได้ไปดูเค้าวิ่งรับแสงแดดกันเพราะตื่นมาแสงแดดก็แยงตาไปไหนถึงไหนแล้วล่ะ ลงมาถึงข้างล่างพี่เปรมถึงกับแซวเลยทีเดียว 555ก็ตื่นสายกว่าชาวบ้านเค้านิ
• มาถึงพวกGUY เขาก็ไปพักผ่อนเตรียมทำสปาตอนบ่ายกันแล้ว เสียดายที่ไม่ได้เห็นหน้าแต่ละคนว่าตกใจแค่ไหนที่รู้ว่าจะต้องทำดีท๊อกซ์เนี่ย
• ตอนไปกินข้าวโดนพี่ๆ หลายๆ คนแซว จนพี่ป้อมบอกว่า เมื่อคืนไปซ่ามาหรอฮะ? ป่าวค่า...นู๋ไม่ได้ซ่าแค่รีบ กลัวตามไม่ทันแค่นั้นเอง ตอนเช้าเลยแซวกานใหญ่ พี่แผ้วนู๋ม่ายได้รั่วได้ป๊ะล่า....แต่เมื่อคืนก็เป็นอันว่าได้มิตรเพิ่มขึ้นมาอีกหลายคน ดีใจๆ ^^

                  จบ 2 วันไปแบบ เหนื่อยๆ แต่สนุกๆ งานนี้มีอารมณ์บูดกันนิดๆ หลังจากกลับมาแล้วก็ไม่เป็นไร คนเราผิดกันได้ แต่ถ้ารู้ตัวก็แก้กันไป... อารายเล็กๆ น้อยๆ ยิ่งใส่ใจยิ่งกลายเป็นเรื่องใหญ่ เพราะฉะนั้น "ปล่อยวาง" กองมันเอาไว้ตรงนั้น ชีวิตจะได้ดีขึ้น

อยากเป็นต้นคริสมาสต์ที่ตระหง่านอยู่ในป่า มากกว่าเป็นต้อนที่ถูกประดับแค่วันสองวันในห้องรับแขกบ้านใคร....

และแล้วก็ผ่าน ไปกับอีกหนึ่งกิจกรรมในชีวิตไอ้มู่คับ เออ...ชีวิตการทำงานก็เป็นแบบนี้เองเน้อ...ตอนนี้เริ่มอยากเรียนต่อแล้ว แต่ก็คงต้องหาตังค์ก่อน ^^