Nichnasa's profileMumuu StoryPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
July 12 นกน้อยกับต้นไม้ กาลครั้งหนึ่งในป่าใหญ่ มีต้นไม้ต้นใหญ่.... แข็งแรง อยู่ต้นหนึ่ง
บนต้นไม้มีนกน้อยตัวหนึ่งเกาะอยู่ ทุกๆ วันนกน้อยจะออกไปเที่ยวเล่นและมองโลกกว้าง เมื่อตกเย็นนกน้อยก็จะกลับมาอาศัยต้นไม้ใหญ่เป็นที่พักพิง
แล้วก็ตอบแทนเจ้าไม้ใหญ่ด้วยการเล่าเรื่องที่ต้นไม้ใหญ่ไม่เคยไปสัมผัสให้ต้นไม้ฟัง.... ทั้งสองอยู่ด้วยกันอย่างถ้อยทีถ้อยอาศัย ต้นไม้รักนกน้อยมาก ส่วนเจ้านกน้อยก็รักต้นไม้เช่นกัน
แต่พอถึงหน้าร้อน เจ้านกก็บอกกับต้นไม้ว่า
ต้นไม้...ที่นี่ในตอนนี้มันร้อนเกินไปสำหรับนกอย่างชั้น อาหารการกินก็ไม่มี แถมขนสวยๆ ของชั้นก็ร่วงลงไปทุกวันๆ ถ้าอยุ่ที่นี่ต่อไปชั้นคงจะต้องตายแน่ๆ " ต้นไม้ได้ยินดังนั้นก็ถามออกไปว่า "แล้วเธอจะทำอย่างไร เจ้านกน้อย"
นกน้อยตอบว่า
"ชั้นก็จะบินไปหาแหล่งที่อยู่อาศัยที่มีอากาศที่เย็นหว่านี้ เพื่อให้ชั้นสามารถหากินได้นะสิ....แต่ไม่ต้องเป็นห่วงนะ เมื่อหน้าร้อนพ้นไป ชั้นจะกลับมา...ชั้นสัญญา" ต้นไม้ไม่พอใจอย่างมากกับการที่นกน้อยจะจากไป
หลังจากนั้นต้นไม้ก็ไม่ยอมพูดกับนกน้อยอีกเลย....ทำให้นกน้อยเสียใจมาก และได้แต่จากมาด้วยความเศร้าเสียใจ นกน้อยบินข้ามน้ำข้ามทะเลมาเจอป่าแห่งใหม่ ที่นี่อากาศไม้ร้อนจนเกินไป ไม่หนาวเย็นจนเกินไป
นกน้อย อาศัยที่นี่อยู่ชั่วคราวไม่ว่านกน้อยจะเจอต้นไม้ใหม่ๆ กี่ต้นที่สมบูรณ์กว่า สวยงามกว่า ที่ชวนให้นกน้อยอาศัยอยุ่กับต้นไม้เหล่านั้น นกน้อยก็จะปฏิเสธและตอบว่า "ถึงพวกคุณจะดีเพียงใด แต่พวกคุณไม่อบอุ่นเท่าต้นไม้ของชั้น" แล้วก็เริ่มออกบินไปหาที่ใหม่ โดยไม่ได้อยุ่ที่ไหนยาวนัก ต้นไม้ที่อยู่โดยปราศจากนกน้อย เริ่มเศร้าสร้อยลงทุกวัน และรู้สึกแย่ที่ไม่ได้ร่ำลา แต่ต้นไม้ก็ยังเชื่อว่า ซักวันหนึ่งนกน้อยจะต้องกลับมาเล่าเรื่องราวในโลกกว้างให้กับต้นไม้ฟังแน่นอน
ฤดูร้อนผ่านพ้นไป หลังจากย่างเข้าฤดูใบไม้ผลิ
ต้นไม้เริ่มออกมาขยับกิ่งก้าน...ด้วยความรู้สึกสดชื่น...และทันใดนั้นเค้าเห็นนกน้อยที่บินกลับมายังต้นไม้ ต้นไม้ดีใจมาก.... "นกน้อย....ชั้นดีใจมากที่เห็นเธอกลับมา..."
นกน้อยตอบ.."ช้นก็ดีใจที่ได้กลับมาหาต้นไม้อีกครั้ง รู้ไม๊ว่า ไม่มีที่ไหนที่จะอบอุ่นเหมือนต้นไม้ต้นนี้ได้อีกแล้ว" ต้นไม้ได้ยินคำพูดของนกน้อยก็ดีใจมาก....หลังจากนั้นนกน้อยก็นำเรื่องราวการผจญภัยตลอดการเดินทางของนกน้อยมาเล่าให้ต้นไม้ฟัง...ต้นไม้รู้สึกมีความสุขมาก
ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ต้นไม้ ก็ไม่เคยโกรธที่นกน้อยจะต้องจากไปเพื่อหลบร้อน....เพราะเค้ารู้ในใจว่า
นกน้อยไม่เคยเห็นต้นไม้ใหญ่ที่ไหนสำคัญไปกว่าเค้า แล้วทุกต้นฤดูใบไม้ผลิ ต้นไม้ก็จะออกดอกสวยงามรอรับนกน้อยที่บินข้ามน้ำข้ามทะเลกลับมา..... นิทานเรื่องนี้สอนให้รุ้ว่า....การเชื่อมั่นในสิ่งที่ตนเองรัก นำมาซึ่งความสุข.....
ไม่เคยเขียนนิทานมานานมากแล้ว....แต่อยุ่ดีๆ นิทานเรื่องนี้ก็แล่นเข้ามาในสมองราวกับเป็นเรื่องที่เคยมีคนเอามาเล่าให้ฟัง หรือนิทานก่อนนอนสมัยเด็กๆ ซะได้....
กลับเข้ามาในนิทานซักเล็กน้อย บางคนอาจจะสงสัยว่าทำไมตัวละครถึงกำหนดให้เป็น นกน้อย และ ต้นไม้ เพราะคาแร๊คเตอร์ของทั้งสองสิ่งมีชีวิตนี้มันเข้ากับเรื่องราวน่ะสิ
นกน้อย... ถึงจะดูตัวเล็กอ่อนแอ แต่ก็เป็นคนรักอิสระ ชอบที่จะทำอะไรด้วยตนเอง
เคยเห็นนกในกรงมั๊ย มันหงอยๆ นะ แต่นกที่อยู่นกกรงจะมีชีวิตชีวา เพราะว่าเค้าเป็นนก
เค้าต้องไปบินไปไกลๆ...แต่สุดท้ายก็คืนรังไงล่ะ ต้นไม้ แข็งทื่อ แต่มีความมั่นคง อบอุ่น เป็นแหล่งพลังงานให้กับนก และสิ่งมีชีวิตต่างๆ ในป่า
แต่ต้นไม้ ก็เป็นต้นไม้ ต้นไม้ไม่สามารถจะเก็บเรื่องราวอื่นๆ ไกลๆ ได้ เพราะต้นไม้มั่นคง และยึดมั่นถือมั่นกับสิ่งเดียวทำให้ต้นไม้ไม่สามารถไปไหนได้ไกลเลยทองเห็นได้แค่รอบๆ ที่ตัวเองอยู่เท่านั้น แล้วสองสิ่งมีชีวิตนี้มาผูกพันกันได้ยังำงล่ะ ก็ด้วยความเชื่อมั่นและคำสัญญาไง
"ต้นไม้มีความเชื่อมั่นที่แรงกล้า ในขณะที่นกน้อยก็รักษาสัญญาอย่างแน่วแน่" เหมือนที่นกน้อยบอกว่า ไม่มีต้นไม้ที่ไหนอบอุ่นไปกว่าต้นไม้ของชั้นอีกแล้ว ส่วนต้นไม้ก็รอนกน้อยอย่างมั่นคง..... นี่คงเป็นเรื่องของความเชื่อแบบเด็กๆ....แต่ถ้าลองอ่านดีๆ....บางทีนินเด็กอาจสอนเราได้หลายๆ อย่างเหมือนกัน...^^
|
|
|
