หลังจากที่ผ่านเรื่องอะไรต่อมิอะไรมามากมาย วันนี้...วันที่ชั้นกำลังเหน็ดเหนื่อยกับการงาน เขาก็กลับมารบกวนใจฉันอีกครั้งด้วยข้อความจากอีเมลล์ ซึ่งนับว่าเป็นเรื่องน่าแปลกใจสำหรับฉันในรอบเดือนที่ผ่านมานี้เลย

ในเมลล์เขาพูดถึงเรื่องบางสิ่งบางอย่างที่ฉันคิดว่าเปนเรื่องที่ฉันไม่ได้ใส่ใจหรือใคร่จะรู้สักเท่าไหร่ แต่ก็ช่างมันเถอะ มันผ่านไปแล้ว ไม่อยากเก็บมาติดใจอีก

ช่วงนี้งานเริ่มล้นทะลักเข้ามาเรื่อยๆ เลยรุ้สึกว่าหลายๆ อย่างไม่เป็นอย่างใจคิด เช่น ทำงานได้ไม่อย่างใจคิดหรืออะไรๆ ทำนองนี้ อยากให้งานออกมาดีแต่ก็ทำได้ไม่อย่างใจคิดอีก รวมถึงการดิวงานกับคนอื่นๆ ด้วย บางทีรู้สึกว่าเราตามมากไปมั๊ย รู้สึกอึดอัดในใจคนเดียวแต่ก็ยังดีมีพี่คนนึงบอกว่า "ก็ไม่ใช่ความผิดของมู่นี่ เพราะมู่ก็ต้องทำงานในส่วนของมู่" ขอบคุณนะคะที่เข้าใจกัน แจ่พี่เข้าใจ พี่คนอื่นๆ จะเข้าใจเหมือนพี่มั๊ยนะ แต่ที่นู๋กลัวพวกพี่ๆ รำคาญเพราะว่าหนูรู้ว่าพี่ๆ ก็งานเยอะ ก็คงอยากจะมีเวลาเป็นส่วนตัว เพราะฉะนั้นการขออะไรที่ล่วงล้ำเวลาส่วนตัวจึงเป็นเรื่องที่มู่ลำบากใจอยู๋มากเหมือนกัน แต่มู่ก็ต้องทำเพราะเป็นงานของมู่นะคะ เพราะฉะนั้น พี่ๆก็อย่าเพิ่งรำคาญน้องเลยนะ....

กลับมาที่เรื่องต่อไป ตอนนี้มีเทพหยั่งรุ้และบัวเต่าถุยอยู่ในวงการการพัฒนาการทำงานมหาวิทยาลัยของเรา เพราะอะไรนะหรอ ก็คงเป็นเพราะขาดความยั้งคิดไง คนเราถ้าอยากเป็นคนที่คนอื่นยอมรับต้องแสดงความสามารถ ไม่ใช่แสดงความเก๋านะ... เรื่องแบบนี้พี่อยากให้เราคิดได้กันเองไม่ใช่มานั่งพูดกันปาวๆ แบบนี้ และพี่เชื่อว่าถึงพี่จะพูดอะไรไปก็คงไม่มีใครฟัง เพราะทุกคนคิดว่าชั้นดี ชั้นเลิศแล้ว พี่เคยสอนน้องๆ อยู่ตลอดเวลา พี่บอกกับทุกคนเสมอ พี่ไม่ใช่คนเก่ง แต่พี่เป็นคนรับฟังและคิดตามและพยายามเรียนรู้จากมัน แต่นี่พวกเราขาด....ขาดการคิด ขาดการทบกวน ขาดความรุ้จักในงานที่ตัวเองทำ พี่ยอมรับ ว่าพวกเรารักสโมเหมือนๆ กัน แต่สิ่งที่ไม่เหมือนกันคือ "ประสบการณ์" สิ่งที่ว่าพี่ได้มันมาจากการเข้าไปคลุกคลี จากรุ่นสู่รุ่น แต่เราได้มาจากอะไรไม่อย่างนั้นคนเราก็ไม่ต้องมีวัฒนธรรมหรอกนะน้องๆ สิ่งที่ไม่เข้ากับยุคกับสมัยก็ควรจะลบมันไป แต่อะไรที่มันมีอยุ่แล้วเป็นสิ่งที่เป็นเอกลักษณ์ เอาไว้เชิดหน้าชูตามหา'ลัย ไม่เข้าใจว่าลบมันไปเพื่ออะไร

จนสุดท้ายแล้ว อยากให้น้องๆ ทบทวนตัวเอง ตอบให้ได้ว่าตอนนี้ทำอะไร แล้วทำเพื่อใคร แล้วถ้าเราคิดได้ เราจะรุ้ความหมายของพี่ และอีกอย่างที่อย่างจะพูดก็คือ ตอนนี้คนข้างนอกเริ่มพูดมาแล้วนะ ว่าน้องปีนี้ทำงานไม่โปรเลย อย่าให้สโมที่พี่สร้างกันมาล่นในรุ่นนี้ล่ะ ของร้อง!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

บางทีคุนอาจจะเคยเป็นแบบฉันบ้างก็ได้

ฉันเป็นแค่เด็กตัวเล็กๆ คนนึงที่มีโอกาสได้เข้ามาทำงานในสถานทีใหญ่โต บางทีฉันก็เจอกับสิ่งที่ฉันไม่พึงประสงค์บ้าง ด้วยความอวดรู้ของคนบางคนที่ฉันมักจะเห็นมันเป็นแค่เรื่องขำขันเรื่องหนึ่งอยู่บ่อยครั้ง จนบางทีฉันแอบหงุดหงิดใจให้กับเรื่องเล็กๆ เช่นนี้ พอย้อนกลับมามองอีกที....ฉันจะไร้สาระตามเขาไปทำไมนะ!!!!

แต่ก็มีคนอีกหลายๆ คนที่ฉันร่วมงานด้วยแล้วฉันรู้สึกมีความสุขมากๆ ไม่ใช่เพราะเขาเป็น "คนดัง" หรอกนะ แต่เพราะเขาเป็น "คนดี" นี่เป็นสิ่งที่ฉันอยากได้จากคนบางคนซึ่งฉันไม่รุ้ว่าเขาจะให้ฉันได้รึเปล่า เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมาฉันได้มีโอกาสร่วมงานกับกลุ่มคนดนตรีกลุ่มหนึ่ง จะว่าไป ฉันก็เคยเจอหน้าค่าตาพวกเขามาบ้าง ตามงานคอนเสิร์ตต่างๆ ที่จัดขึ้นที่มหา'ลัยฉันเองนั่นแหละ และตัวตั้งตัวตีที่จะเอาพวกเขามาเล่นที่นี่ก็ฉันเอง!!!!!!!!!!!

คนดนตรีกลุ่มนี้ถ้าพูดไปแล้ว...หลายๆ คนคงรู้จักพวกเค้าดีเลยทีเดียว และคงดีกว่าฉันเสียอีก....นั่นคือ นักดนตรีจากค่ายแห่งความสุข "LOVEis" นั่นเอง ที่ฉันเรียกค่ายนี้ว่าค่ายแห่งความสุขมันเปนเพราะว่าเค้าสามารถสร้างสีสันแห่งความสวยงามออกมาเป็นบทเพลงให้ทุกๆ คนที่ได้ฟังอิ่มเอมใจทุกครั้ง และคราวนี้เค้ามากับอัลบั้มใหม่นั่นก็คือ the stranger ศิลปินก็ประกอบไปด้วย พี่คัตโตะ พี่แสตมป์ พี่แชมป์และพี่ตู่ นั่นเอง

แต่สิ่งที่ทำให้ฉันประทับใจที่สุดในตัวพวกเค้าคือ ความน่ารักและเป็นกันเองของพี่ๆ ทำให้ฉันรุ้สึกว่างานที่ทำไม่ได้แย่อย่างที่คิด ฉันเคยคิดว่าบางทีศิลปินจะต้องหยิ่งไม่พูดไม่คุย(หรือเพราะฉันเคยเจอแต่แบบนั้นนะ) แต่พี่ๆ ทำให้ประสบการณ์การทำงานเดือนแรกของฉันเป็นไปอย่างราบรื่น ไม่ว่าจะให้พวกเขาทำอะไร พี่ๆ ก็ไม่เคยเกี่ยงเลย ขอบคุณมากๆค่ะ

ตอนนี้ฉันเจอพี่ๆมาหลายครั้งจนบางทีฉันแอบคิดไปว่าพี่ๆจะเบื่อหน้าฉันไม๊นะ....บางทีพี่เค้าอาจจะคิดในใจว่า ไอ่นี่....มาอีกแล้นนนนน แต่ก็เอาน่า....ฉันก็จะรบกวนพวกเขาให้น้อยที่สุดเท่าทีจะทำได้แล้วกัน เพราะฉันก็ไม่อยากให้พี่ๆ ต้องมาปวดหัวว่าฉันเข้าไปวุ่นวายมากเกินไปเหมือนกาน

ตอนนี้งานส่วนใหญ่ก็อยู่กับธีมในแต่ละอาทิตย์ อาทิตย์หน้าธีมของฉันเป็น AF4 ไม่รุว่าฉันจะได้รับความร่วมมือด้วยดีรึป่าวนะ แต่ก็ต้องลุยกันไปล่ะนะ คงไม่มีใครทำอะไรให้ได้อย่างใจเราทุกอย่างหรอก...

ว่าแล้วก็คิดถึงแก๊งค์สามช่าจัง เปนยังไงกันบ้างก็ไม่รุ คิดถึงๆๆๆๆๆๆๆๆ บนจ. นว. พี่นม พี่เปรี้ยว หลวงพี่ด้วยได้ป่าววะ(คิดถึงจะอาบัดไมวะ) นุ่น นัท ด็อง โอ๊ย....ฯลฯ เพื่อนคณะฯ เพื่อนถาปัดฯ พี่ๆฯลฯ เยอะแยะมากมายแล้วอย่าลืมมาถ่ายรูปด้วยกานตอนรับปริญญานะ.....