ใกล้แล้วครับ เวลาแห่งความสำเร็จของข้าพเจ้าคับพี่น้อง

เมื่อวานไปช่วยงานธีสิสพี่พัฒน์มา คนช่วยโคตรเยอะเลย

คาดว่าเกือบ30ได้มั๊งนั่นอ่ะ แล้วทำงานพี่เดียร์ไปจิ๊ดเดียวเอง

นอกนั้นตอนว่างก็ทำงานตัวเองต่อ ตัดโมเดล ตัดต่อวีดีโอ

มีแต่ตัดๆต่อเนอะ มื่อวานดีใจมากๆอ่ะ มีพี่ชายสุดที่รักคนนึง

โทรมาหาถามเรื่องงานทำ แบบว่าพี่เค้าบอกว่าเค้ากะลังหาทีม

งานลองเอาบทที่เราทำไปให้ดูหน่อย เออดีใจว่ะ.....

อย่างน้อยพี่ยังนึกถึงหนูขอบคุณมากค่ะ

 

พี่ยังเป็นพี่ที่นึกถึงทืไรหนูก็ปลื้มทุกทีเลย

 

ส่วนงานตัวเอง ตอนนี้เรียกว่าเกือบแล้วล่ะ

อีกแค่ 2 วันเท่านั้น ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป

เราจะต้องอยู่ในโลกแห่งความเป็นจริงแล้ว

โลกเสมือนกำลังจะหายไปแล้ว............

 

แต่ไม่เป็นไร เพราะหลายๆคน หลายๆเรื่องราวเปนสิ่งที่ยังมีอยุ่จริงคับ

อย่างเช่น พุ่งจริง.....อันนั้นของจริงคับพี่น้อง

ไปทะเลกันยามวิกาลก็ไปจริงคับ(กล้าขับกันเนอะ...ดึกโคตรรรรร)

แก๊งค์ไม่คบใครก็คบกันแค่นี้จริงๆคับ
แก๊งค์เหล้าปั่นด้วย

 

ไปทะเลกันนะ

อย่าลืมเสาร์สุดท้ายของเดือนมกราคมนะพี่น้อง

 

 

 

              วันนี้ได้เป็นไท...จากการฝึกงานซักที

วันนี้ไปกินข้าวกับนุ่นมาคุยกันหลายๆเรื่องเหมือนไม่ได้เจอกันนานมากๆ

(ก็ไม่ได้เจอกันนานมากๆจิงๆนี่หว่า)

 

แล้วก็เลยพาลมาเรื่องว่าถ้าเรียนจบแล้วเราจะมีโอกาสมาเจอกันแบบนี้บ่อยๆรึป่าว

ก็เลยได้ข้อสรุปกันมาว่าเราจะนัดเจอกันใน

 

    "วันเสาร์สุดท้ายของเดือนมกราคมในทุกๆปี"

 

สโมที่สนใจขอแนะนำให้เมมเอาไว้ในโทรศัพท์นะคะ หรือใครจะเมมไว้ในสมองของตนเองก็ได้

เราจะไปเลี้ยงเด็กกำพร้ากัน หรืออาจจะมีกิจกรรมดีๆเพื่อสังคมเหมือนที่เราเคยทำด้วยกันไง

อยากให้น้องๆมากันเยอะๆ อยากจะให้มีบรรยากาศที่พวกเราได้มาอยู่ร่วมกันทุกๆปี

 

ใครอยากมาก็อย่าลืมมาบอกกล่าวกันไว้หน่อยก็ดี ถึงเวลาเราจะโทรหาคุณนะ

 

 

วันนี้เจอแจ๊คที่ทับแก้วมาถ่ายรูปทำโปสเตอร์รีไซเคิลของมันอ่ะ......

แล้วก็สรุปได้เอ็มวีและจากทั้งแจ๊คและเอ็ม ขอบใจมากทั้งคุ่เลย

 

 

ไปทำโปรเจคและงานเยอะมาก2 ใครมีไรฝากไว้นะแล้วอย่าลืมเจอกัน

"ทุกเสาร์สุดท้ายของเดือนมกราคมของทุกปี" เราตั้งชื่อว่าวันSmoนะ

 

 

 

 

ผ่านมาแล้วผ่านไปทุกๆปีกับเทศกาลวาเลนไทน์ในช่วงเดือนกุมภาพันธ์นี้นะคะ

 

แต่ว่าปีนี้มู่ไปที่ไหนก็เห็นจะต้องตาร้อนผ่าวๆซะทุกที่เลยชล่ะค่ะ

 

ก็เพราะว่าเดินไปทางไหนก็เจอแต่คู่รักเดินจูงมือกันให้ว่อนเลย

 

 

พอย้อนกลับมามองตัวเองก็รู้สึก...โอ๊ๆยังไงล่ะเนี่ยเรา

 

ก็นะ...ถ้ามีแฟนแล้วก็คงไม่ต้องไปอิจฉาคนอื่นใช่มั๊ยล่ะ

 

น๊าชีวิตคนเราอ่ะ เกิดมากะเค้าซักทีแต่ทำไม๊ ทำไม ตรูดันหาแฟนไม่ได้กะเค้าซักทีว๊า.....

 

 

เรามีคนรักมากมายก่ายกอง ทั้งเพื่อน พี่ น้อง

 

วันวาเลนไทน์ที่ผ่านมาข้าพเจ้ามีmissionมากมายนกว่าที่ทุกคนจะคิดได้จริงๆ

 

ตอนเช้าตื่นตั้งแต่ตี5เพื่อทำSurpriseเพื่อนคนนึง

 

 

 

 

 

 

 

 

ไงล่ะยาวป่ะล่ะตู...คิวเยอะ

 

คิวที่คิดเองคนเดียวด้วย555

 

ตอนไปดูซิมโฟนิคอ่ะ ก็ไปดูกะนะจ๊ะ จั๊มพ์ เบว พี่นม

 

มีเพลงเขียนถึงคนบนฟ้าตรูร้องไห้อีกแล้ว

 

เจอแบงค์ แซนด์-แบงค์อ่ะน่ารักดีนะ มาสัมฯตูด้วย

 

 

เข้าใจความรู้สึกเลยฮะ เวลาถามคำถามแล้วดาราตอบสั้นตูเป็นแบบนั้นเลย

 

ไม่ใช่ตูเปนดารานะแต่ตูคิดไม่ทัน...++!!!!

 

เฮ้อเอาเหอะมากมายๆ เรื่องราวชีวิต ที่เล่าได้ก็เล่า เล่าไม่ได้ก็เยอะ

 

ใครอยากรู้มาอัพเดทกันนะ...แล้วเค้าจาเล่าให้ฟัง

 

คิดถึงมหาลัย คิดถึงเพื่อนๆ คิดถึงสโม

เหนื่อยจากงานมากมาย รวมทั้งคนที่ทำงานที่ทำให้อึดอัดอย่าง...ด้วย

 

 

ไม่มีคนจริงจังผ่านเข้ามาในชีวิตตรูซักทีวะจะได้โดดคว้าไว้ อิอิ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                  ที่ตั้งชื่อนี้ไม่ได้หมายความว่า ข้าพเจ้าสมหวังอะไรหรอกนะ

 

         มันเป็นความสุขจากการกระทำของคนหลายๆคนที่ทำให้ข้าพเจ้าในวันนี้

 

คนแรกเลย     ก็คงต้องขอบคุณน้องจั๊มพ์เป็นอันดับแรกค่ะ

                  เพราะถ้าไม่มีน้องจั๊มพ์ที่เป็นคนเข้าไปเอาใบลามาให้คุณพี่

                  ขอบใจสำหรับการเป็นธุระปะปังให้เราโดยที่ไม่บ่นซักคำ

 

คนที่ 2         ก็คงจะต้องขอบคุณ "เอ็ม"  ที่อุตส่าห์ดั้นด้น

                  เอาจดหมายจากดุริยางค์มาให้ที่อนุเสาวรีย์ซึ่งเป็นพระคุนอย่างยิ่ง

                  ก็เพราะว่าจดหมายอันนี้สำคัญกับเรามากๆในการฝึกงาน

                  แล้วก็ขอบคุนล่วงหน้าสำหรับเอ็มวี และเพลงที่จะเอามาให้เรา

                  มันทำให้เรารู้ว่าคนบนโลกนี้

                  ยังมีคนที่ใจดีและก็เป็นคนดีๆที่พร้อมจะหยิบยื่นสิ่งดีๆให้กับคนอื่นเสมอ0o๐.......

                  จะบอกเอ็มว่าในโลกนี้คนที่เรียกเราว่ามูมู่เนี่ยมีแค่เอ็มกับศุภ 2 คนเนี่ยแหละนะ

 

คนที่ 3         ก็ขอบคุณแจ๊คสำหรับการเป็นเพื่อนคุยในเอมเอสเอน

                  และคำว่ามีอะไรให้ช่วยก็บอกนะ

                  ก็เพราะคำนี้แหละทำให้เรามีแรงฮึดว่าอย่างน้อยชั้นก็ไม่อยู่ตัวคนเดียวในโลกนะ

 

คนที่ 4         ก็ต้องขอบคุณน้องโน๊ตนะ

                 ที่โทรมาชวนไปงานกิ๊ฟแม้ว่าจะไปแล้วไม่เจอแกก็ตาม

 

คนที่5   ขอบคุณเตี้ย(ตี๋) ที่ว่างๆก็ชักชวนกันไปทำบุญ

                  ทำบุญคนเดียวมันไม่สนุกจริงๆนะแก

 

คนที่ 6   ขอบคุณต๋อมที่ช่วยทำให้คอมเราหายจากอิไวรัสHacked by Godzilla

                  มันเลวมากเลยแก

 

คนที่ 7   ขอบคุณแบงค์(เพื่อนที่ฝึกงาน)

                  ที่ช่วยแก้คอมให้สามารถใช้ได้เปนปกติอีกครั้ง

                  ขอบใจที่ทำให้เราได้โปรเจคคืนมา

 

คนที่ 8    ขอบใจแบงค์(ถาปัด) สำหรับความห่วงใย และการถามสารทุกข์สุขดิบทุกครั้งที่เจอกัน

                  มันทำให้เรารู้ว่าอย่างน้อยยังมีคนที่ห่วงใยเราอยู่บนโลกเน่าหนอนใบนี้เหมือนกันนะ

 

คนที่ 9    ขอบใจเบค(เหม่ง) สำหรับการเป็นเพื่อนนำทาง

                  ที่พาเราไปดูของในดงเด็กเดคซึ่งไม่คุ้นเคย

                  มีแกอยู่มันทำให้ชั้นกล้าเดินขึ้นอีกเยอะเลยว่ะ

 

คนที่ 9.5   ของแกเลยเต้เพราะแกเป็นคนที่ 10 ไม่ได้

                  เพราะอ่ะไรรู้มั๊ยแกยังไม่เต็มคนอ่ะดิ

                  แซวเล่น ขอบใจสำหรับการเป็นเพื่อนกันตลอดมาของแก

                  ถึงแม้ว่าจะเรื้อนบ้างแต่แกก็น่ารักนะ

 

คนที่ 10    ขอบใจใหม่(ถาปัด) สำหรับการพูดคุยที่สนุกสนานของแก

            ทำให้อารมณ์บูดเบี้ยวหายไปในพริบตา

 

คนที่ 11   ขอบใจเพชร คนที่คอยมาแซวนู่นแซวนี่ชั้นตลอด

  มันทำให้ชั้นรุ้ว่าอย่างน้อยๆเราก็ยังเป็นเพื่อนกัน

 

คนที่ 12    ขอบใจเอ ที่มานั่งคุยกันทุกครั้งและก็ไม่เคยมีครั้งไหนที่เอจะไม่ดีกับเรา ขอบใจจริงๆนะ

 

คนที่13         ขอบใจ วิน ที่เจอกันก็ทักทายกันทุกครั้ง

                   มันทำให้เราไม่รู้สึกแปลกแยกเวลาเจอพวกแกนะ

 

คนที่ 14        ขอบใจมิ๊งดำ ที่ยังไม่เคยลืมกันเจอกันก็มีรอยยิ้มให้กันทุกครั้ง  

 

คนที่ 15        ขอบคุณแก๊งค์พี่เดคที่จบไปแล้ว พี่เป้ พี่อุ้มและ พี่ปอ เดค

                   พี่ๆน่ารักเสมอเวลาที่เจอกัน

                   ทำให้นู๋รู้สึกดีและเป็นกันเองทุกครั้งขอบคุณมากนะคะ

 

คนสุดท้าย       ขอบใจแกว่ะศุภที่ทำให้ทุกครั้งที่ชั้นมีปัญหามีที่ให้หันหน้าเข้าไปพึ่ง

                     ชั้นอุ่นใจทุกครั้งที่มีแกอยู่นะเว้ย

                     มันทำให้ชั้นกล้าที่จะทำอะไรมากขึ้น

                     หลายๆคำพูดของแกทำให้ชั้นมีแรงสู้ต่อไป

                     ขอบใจจริงๆว่ะ

 

 

 

 

 

มันทำให้เรารู้ว่าเพื่อนแท้ซื้อได้นะ.....แต่ไม่ใช่ด้วยเงิน....ต้องซื้อด้วยใจเท่านั้น

 

 

 

 

 

                         มันเป็นวันที่ฟ้าสวย อากาศสดใสวันหนึ่ง(เนี่ยแหละ) แต่ไม่รุ้สิบรรยากาศมันทำไมแปลกๆก็ไม่รู้

                         อาจเป็นเพราะที่ๆเราอยู่มี "ห่านนนนนน" แยอะไป อึดอัดแม่งจิกกันอยู่ได้ "ห่านนนนจิก".......

                         ขอขอบคุณเพื่อนๆสโม(พี่น้องสโมมากมายโดยเฉพาะ พี่นม โน๊ต นะจ๊ะ แจม และเบว) ที่คอยรับฟัง

                         เวลาที่ "ห่าน" ออกอาการ"เหี้ย"ใส่เรา ขอบคุนมากๆที่คอยเข้าใจกันนะ.............................

                         ขอบใจฝั่งตลิ่งชัน (แจ๊ค และ จั๊มพ์) ที่ต้อนรับอย่างอบอุ่นเวลาไปเจอกันนะ เปนที่ๆอยากไปบ่อยๆ

                         เน๊อะ...จั๊มพ์ 555 เพราะว่าที่นั่นไม่มี"ห่านนนนน" ............มีแต่คนน่ารักๆเนอะ............จั๊มพ์

                        

                         วันนี้ เรามี MISSION ที่เรานัดกันไว้ รวมพลคนสโมไปแด๊ก....เหล้าปั่นกัน เริ่มด้วยคาราโอเกะ

                         เอาให้มันกันไปเล๊ยยยยยย อยากเมา....อยากลืม...ตอนนี้ไม่อยากตัดสินใจอะไรทั้งนั้น.........

                         ไม่อยากรู้ด้วยว่าใครจะคิดยังไงกับเรา อยากจะมีความสุขกับคนที่ทำให้เรามีความสุขไม่อยากไป

                         ละเมอเพ้อภพ อะไรจากใครอีกแล้ว แล้วก็จะไม่ฟังคำยุจากใครหน้าไหนทั้งสิ้น "ชีวิตกรู...เป็นของกรู"

 

 

 

 

 

                                              ขอบคุณทุกคนที่ดีกับข้าพเจ้า ข้าพเจ้าซึ๊ง...ใจ

                                         ขอบใจแก๊งไม่คบใครเพราะพวกเราคบกันเอง นะจ๊ะ โน๊ต พี่นม แจม เบว

                                         ขอบใจศุภ      ที่ฟังเราบ่นมากมายโดยที่ไม่ว่าอะไรเราซักคำ

                                         ขอบใจจั๊มพ์     ที่เวิ่นจนได้เรื่องมากมายนะ 555

                                         ขอบใจแจ๊ค    สำหรับความรุ้สึกดีๆที่มีให้กันมากมาย

                                         ขอบใจเอ็ม     สำหรับความเป็นเพื่อนที่มีให้กันนะ   

 

 

 

 

 

                       เข้าสู่เดือนแห่งความรักกันแล้วสินะ...แต่ทำไมว๊านี่เข้ามาได้เกือบๆ 10 วันแล้ว

        แต่ทามมายว๊า....ชีวิตบางคนถึงกลับตลปัตรไปซะงั๊น ชีวิตเรามันเหมือนคนดวงตกเลยว่ะ......

        ทั้งเรื่องฝึกงาน เรื่องเพื่อน เรื่องอื่นๆๆๆๆๆๆๆๆๆ......ไม่รู้อ่ะไม่อยากบ่นในนี้ทุกคนจะเบื่อป่าวๆ

       

 

 

                        วันนี้ไปที่ดุริยางค์มาไปเอาใบเกียรติบัตรไปให้อธิการบดีเซนที่ตลิ่งชัน...........

        ก็เลยแวะไปหาแจ๊คที่ดุริด้วย เออนั่งคุยกาน นานๆทีได้คุยกานทีก็ดีเหมือนกาน................

        แล้ววันนี้เจอเอ็มด้วย จำหน้าเอ็มไม่ได้ขอโทษ....เราไม่ได้เจอกันมาตั้งเกือบๆ2ปีแล้วเน๊อะ

        ม่ายรุ้จะเล่าอะไรอ่ะ ก็ชีวิตช่วงนี้ก็ดีอาทิตย์นี้ลางานมามัน 4 วันเลยไปทำงานวันจันทร์วันเดียว

        เหนื่อยหน่าย แต่ก็ยังดีที่พืชเห็นใจยังช่วยชีวิตเราไว้ได้...(บ้าง) ไม่งั๊นกรูคงแย่ไปนานแล้วล่ะฮะ

       ต้องขอบใจดาที่คอยรับฟังปัญหาของเรา อาจเปนเพราะเราหัวอกเดียวกันมั๊งเนอะ....555

 

                        เฮ้ออยากหางานทำ อยากได้งานเร็วๆจัง ถ้าจบแล้วมีงานทำมีเงินนะ....จะ........

        มากมายๆๆๆๆๆ      (คนที่เราจะไม่ลืมเลยนะ คือนะจ๊ะ โน๊ต และพี่น้องสโมอีกบางคน) ส่วนที่เหลือนะไอ้ด๋อยทั้งหาย

 

 

 

 

                        ส่วนเดือนนี้เดือนแห่งความรักแล้ว ปีนี้ขอให้มีความรักที่ดีที่จริงใจกับเค้าซักทีเหอะ

          ขอให้ทุกๆคนเจอคนที่รักเรา เจอคนที่จริงใจกับตัวเราเองนะจ๊ะ แต่ยังไงก็อย่าลืมจริงใจกับคนอื่น

          ก่อนด้วยนะจ๊ะ เพราะถ้าไม่จริงใจกันก็ไม่มีประโยชน์หรอกนะ ขอให้เดือนนี้สมหวังกันทุกคนเลยนะ