Graphics Comments & hi5 comments.

บางคนอาจคิดว่าจะบ้าหรอ...

รอยยิ้มนะ ไม่ใช่สุนัข จะให้เรียกมันมาแล้วมันก็กระดิกหางดิ๊กๆ แล้วแลบลิ้นแฮ่ะๆ .. วิ่งมาหาเราก็คงไม่ใช่
ฉันไม่ได้เถียงคุณหรอกค่ะ เพราะรอยยิ้มก็ไม่ใช่ สุนัขหรือสัตว์ที่ฝึกให้เชื่องได้จริงๆ
แต่บางทีฉันก็อดคิดไม่ได้เลย ทำไมนะ รอยยิ้มถึงลำเอียง ไปอยู่กับบางคนมากกว่าบางคน

เป็นเพราะเค้ามีเงินรึเปล่า....เป็นเพราะเค้ามีเพื่อนเยอะรึเปล่า...หรือจะเป็นเพราะเค้ามีความรักนะ....
สุดท้ายเมื่อฉันมองลงไปเห็นคนที่เร่ร่อนอยู่แถวสนามหลวง คอยเก็บเศษอาหารจากคนอื่นที่รับประทานเหลือมาเป็นอาการมื้อเที่ยงยิ้ม ฉันก็ฟันธงได้เลยว่า "มันไม่ใช่ของพวกนั้นแน่นอน"

แต่อะไรล่ะที่เป็นการทำให้มนุษย์เราได้ "รอยยิ้ม" มาครอบครอง

ถ้ารอยยิ้มที่ฉันพูดถึงแทนคำว่าความสุขใจ แล้วล่ะก็ เงิน...เพื่อน...ความรัก ก็คงเป็นส่วนประกอบนึงที่ทำให้ได้มาซึ่งรอยยิ้มเหมือนกัน
แต่แล้วกับพวกที่นอนข้างถนนล่ะ!!! เขาไปเอามันมาจากไหน ในเมื่อวันๆ นึงก็แทบจะไม่มีข้าวกินอยู่แล้ว ที่นอนก็เป็นพื้นอิฐบล๊อคแข็งๆ ซึ่งไม่น่าจะทนนอนเหมือนกับเตียงนุ่นนุ่มๆ ที่บ้านของเราเลย

พี่ดีเจคนหนึ่งบอกฉันว่า
เราอยากเอาตัวเองไปเป็นบรรทัดฐานในการคิดว่าใครจะรู้สึกอย่างไร
ในเมื่อตราบใดที่เรายังไม่ใช่เค้า เราไม่สามารถตัดสินได้เลยว่าเค้ารู้สึกอย่างไร
ก็จริงอย่างที่คุณดีเจพูด ชายคนนั้นอาจรู้สึกว่า ที่นอนอิฐบล๊อคนั้นนุ่มสบายกว่าการนอนบนเตียงนุ่มๆ ที่ฉันนอนก็ได้
หรือแม้แต่การมีบ้านอุ่นๆ ไว้ปกป้องฉันก็คงสู้ไม่ได้กับการที่เค้ามีบ้านที่ชื่อว่าโลกคลุมศรีษะเค้าอยู่ก็ได้ ใครจะไปรู้

ดังนั้นหลังจากที่คิดได้ ฉันจึงรู้สึกว่า รอยยิ้ม ไม่ได้ไปหาใครง่ายๆ แต่กลับกันมันก็มาอย่างไม่น่าเชื่อด้วยเช่นกัน เพียงแค่เราต้องการมัน
ทุกวันนี้ บางคนที่มีเงินมีทองเป็นร้อยๆ ล้าน แต่กลับยิ้มไม่ออกมีเยอะแยะไป แต่กับคนที่ต้องมีความทุกข์สุดสาหัสที่สุด ถ้าเขาเพียงปล่อยวาง รอยยิ้มก็กลับเป็นเหมือนมุมเมมอแรงที่หมุนขวับๆ เข้ามาใส่เค้าได้เพียงแค่ใจเขาต้องการ

ใช่แล้วค่ะ ที่ฉันจะบอกก็คือ ถึงแม้ว่าคุณจะมีสิ่งของนอกกายแค่ไหน ตราบที่ใจของคุณยังรู้สึกว่ามันไม่ใช่ความสุข ความสุขและรอยยิ้มก็จะยังอยู่ห่างไกลคุณออกไปเป็นร้อยๆ ไมล์เลยทีเดียว
แต่วันใดที่คุณทุกข์สุดใจ แล้วสามารถเรียนรู้กับความทุกข์ของคุณให้กลายเป็นเรื่องธรรมดาๆ เหมือนกับการฟังนิทานที่ตัวเองเป็นคนผจญภัยได้ล่ะก็ เมื่อนั้นคุณคงสนุกกับการฟังนิทานเรื่องนั้นแล้วเมื่อคุณมีความสุขแม้ว่าจะเป็นในเวลาแสนเศร้า รอยยิ้มก็จะวิ่งมาหาคุณได้เสมอ ตราบใดที่ใจของคุณยังต้องการมันค่ะ