อาทิตย์นี้ เหมือนเริ่มชินกับงานที่ทำชีวิตจึงเหมือนกับหยุดนิ่ง

แต่ก็ดีนะ รู้สึกสนุกกับงานมากขึ้นรวมถึงพี่ๆด้วยก็ใจดีน่ารักกันมากๆ

 

       งานก็มีข้อผิดพลาดบ้างตามประสาคนเพิ่งเคยทำงานอ่ะนะ

แล้วก็มีเหนื่อยบ้างไรบ้างตามประสา

 

       ออกงานหลายงานก็สนุกดี ตอนนี้เริ่มรุ้สึกว่าการเป็นผู้สื่อข่าว

ก็สนุกดีเหมือนกัน บางทีก็ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิดซะหน่อย

 

       บางทีที่นี่ก็ดีกว่าที่อื่นๆ อย่างเช่น "จรรยาบรรณ" สิ่งที่เราคิดว่า

สำคัญมาก มากพอที่จะทำให้โลกนี้น่าอยู่เลยแหละนะ

 

       สนุกสนาน กับ ชีวิตดีค่ะ ตอนนี้เริ่มรู้สึกว่าเพื่อนน่ารักจัง 555

เรารักเพื่อนๆของเราทุกๆคนมากเลยนะ (เพิ่งรู้ตัว) เพราะเมื่อเวลาผ่าน

จากจุดๆนี้ไปเราจะย้อนกลับมาได้แค่มองมันแต่สัมผัสมันไม่ได้อีกแล้ว

 

       ไปดูเอสเอมเอ ที่วังท่าพระมา วันพุธที่ 22 พย. ก็ปีนี้เค้ามาแบบ

เรกเก้ฮะ ออกอารมณ์ ตะดึ๋งๆๆๆ~* กันไป สนุกดี มีชีเปลือยเต็มไปหมด

แล้วก็ออกมารอรถเมล์ ไม่มีคับพี่น้อง Q-๐-p เพื่อนศุภรอจนเหงือกแห้งเลย

สุดท้ายให้กู๋ธงมารับกะอี๊จั่นง่ะ THANKS~~-*ศุภมากมายนะเว้ยที่อยู่รอเพื่อน

ไม่งั๊นอาจจะโดนหาว่ามาหาลำไพ่พิเศษเลี้ยงตัวได้

 

อยากเจอคุนพป.และคุณน้องบนจ.มากมาย คิดถึงแล้วอ่ะ ไม่ได้เจอกันเลย

 

อาทิตย์ที่2

 

            เวลาผ่านมาอีก1อาทิตย์แล้วค่ะ แต่ว่าอาทิตย์นี้มีการเปลี่ยนแปลงค่ะ

ทุกๆอย่างก็ดูเหมือนๆเดิมนั่นแหละนะ แต่ในรายละเอียดแล้วก็มีอะไรเปลี่ยนแปลงนิดนึง

ค่ะ การทำงานก็มีอะไรท้าทายมากขึ้น     แต่ที่ดีที่สุดคือรู้สึกสนิทกับพี่ๆในที่ทำงานมากขึ้น

อันนี้รุ้สึกดีค่ะ เพราะคับที่อยู่ได้ คับใจอยู่ไม่ไหวเหมือนกันค่ะ

 

              แต่อาทิตย์นี้ไปทำงานแค่ไม่กี่วันอ่ะเพราะลากลับมาส่งงานอาจานวินัยบ่อยมาก

ลาที 3 วันเลย จัน พุธ ศุก แต่ก็ต้องขอบคุนเพื่อนศุภนะฮะ ที่ช่วยโทรมาปลุกข้าพเจ้าตอนเช้า

ไม่งั๊น สายชัวร์ ขอบใจหลายๆที่อยู๋เป็นเพื่อนกันในตอนเช้าเน๊อะ

 

              กลับม.เจอน้องๆคิดถึงมากๆเลยน้องสโมฯทุกคนเลย ได้อัพเดทเรื่องใหม่ๆ

แล้วก็ได้รุ้เรื่องที่ไม่เคยรุ้มาก่อนบ้างเรื่อง ก็ดี...ไอ้ที่คิดว่าดีทำไปเถอะ ถ้าไม่ทำตอนนี้จะทำตอนไหน

 

             จะงานแต่งอุปต้นแล้ววันอาทิตย์ ที่ 19 พฤศจิกายน 2549 เตรียมหาซื้อเสื้อผ้าเต็มที่เลย

 

             วันเกิดมาม๊าปีนี้ไม่ได้จัดอะไรให้เป็นพิเศษเลยอ่ะแอบเสียใจ แต่ไม่ว่างจิงๆ แก้ตัวเป็นอย่าง

อื่นแทนจะดีมั๊ยอ่ะ "ขอให้แม่มีความสุขมากมายนะคะ" เดี๋ยวไว้ร้องเพลงให้แม่ทีหลังละกัน

 

        ได้ไปใช้ชีวิตแบบคนทำงานกะเค้ามาแล้ว 1 อาทิตย์

 

แล้วรู้ป่ะผลคือ?

 

ก็เหนื่อยน่ะสิ แหม...คนอาร๊ายยยยใช้งานเด็กเป็นว่าเล่น เหนื่อยเพราะ

ต้องฝ่าฟันกับรถติดตอนเช้าๆ คนเยอะ นอนไม่ได้ นอนไม่พอ

พอมาถึงที่ทำงานก็โดนโขกสับฮะ....เหนื่อยๆ

แต่งตัวเรียบร้อยที่สุดในรอบ 4 ปีที่เรียนศิลปากร

นอนน้อย ทำงานเยอะ เล่นไม่ได้ ห้ามคุยพร่ำเพื่อ หูยยยย

ไม่ใช่อิมู่เลยซักกะติ๊สเดียว

พอตอนกลับบ้านยังไม่เสถียรค่ะ ก็กลับรถไฟฟ้า ไปต่อรถเมลล์บ้าง

รถเมลล์เลยบ้าง ไปต่อรถนู่นนี่บ้างแล้วแต่วันเวลาสถานที่

ถึงบ้านเริ่มตั้งแต่ 3ทุ่มเป็นต้นไป แล้วแต่ความติดของรถ

 

แหมะ ทำไปได้๐๐๐~~*b

อยากกลับไปฝึกที่อมรินทร์จังงงงง

คิดถึ๋งงงงงงงงงงงงงมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

 

 

 เมื่อวานไปถ่ายรูปที่ลาดกระบังให้พี่ลีมา (รับปริญญา)

เพิ่งรุ้ว่าลาดกระบัง "ร้อนมากๆ" แต่อยากบอกว่าตอนนครปฐมร้อนน่ะ

ร้อนกว่ามาก แต่ตอนนี้นครปฐมหนาวแล้วค่า.....555

 

อยู่บ้านเราอยู่ถิ่นเรายังไงก็ "อุ่นใจ"

คิดเสมอ ว่า "เวลาจะเป็นเครื่องเยียวยาความรู้สึกได้ดีที่สุด"

แต่พอเมื่อวานผ่านไปทำให้เข้าใจว่า

"เวลาแค่ช่วยฝังสิ่งที่เลวร้ายไว้ให้ลึกที่สุดในใจเท่านั้น"

พออดีตหวนกลับมาก็เหมือนกับสิ่งๆนั้นถูดขุดขึ้นมาใหม่

เมื่อวาน เค้าปวดใจมากๆเลย แล้วจนวันนี้ก็โมโหตัวเอง

ทำไมถึงจะต้องมารู้สึกอะไรๆที่ไม่เคยรู้สึกมาเกือบจะปีแล้ว

 

เรื่องราวของคนๆหนึ่งกับคนอีกคนหนึ่งหึหึ

จบไปนานแล้ว

เคยรู้สึกว่าลืมมันไปนานแล้ว

 

น่าโมโหตัวเองเนอะ  แต่ช่างเถอะ มันผ่านมานานเกินไปแล้ว

 

แต่ก็อย่างที่บอกมันผ่านมานานเกินไปแล้ว

ก็ได้แค่ปวดใจล่ะเน๊อะ

 

 

หวังว่าคราวนี้เวลาคงจะเข้าข้างเราบ้างเนอะ

 

 

 

ดาวไกลๆหนึ่งดวงนั้น คงไม่ต่างอะไรกับตัวฉัน กี่คืนกี่วันก็ไม่พ้นตำแหน่งเดิม อยู่ห่างจากเธอ ที่ใครๆเขาก็ใฝ่ฝัน เป็นดั่งพระจันทร์ที่เคลื่อนไหวตลอดคืน เส้นทางที่พระจันทร์นั้นลอยผ่าน มีดาวเป็นล้านได้ใกล้เธอ กับคนไกลอย่างฉัน เธอจะรู้บ้างไหม ว่ามีฉันคนนี้อีกคนที่คิดถึงเธอ เราคงเป็นเหมือนดาว จะมองทีไรก็ดูเศร้า เป็นดาวขี้เหงาเฝ้ามองพระจันทร์ พยายามเท่าไหร่ รอวนเวียนถึงวันใหม่ ค่ำคืนไหนก็ยังห่างไกลเหมือนเดิม ดวงดาวอย่างฉัน คงส่องแสงได้เพียงเท่านี้ ไม่มีวันที่จันทร์จะเหลียวมองกลับมา ดั่งเธอกับฉัน ที่แตกต่างกันคนละฟากฟ้า ไม่อยู่ในสายตาแค่คิดก็หมดหวัง เส้นทางที่พระจันทร์นั้นลอยผ่าน มีดาวเป็นล้านได้ใกล้เธอ กับคนไกลอย่างฉัน เธอจะรู้บ้างไหม ว่ามีฉันคนนี้อีกคนที่คิดถึงเธอ เราคงเป็นเหมือนดาว จะมองทีไรก็ดูเศร้า เป็นดาวขี้เหงาเฝ้ามองพระจันทร์ พยายามเท่าไหร่ รอวนเวียนถึงวันใหม่ ค่ำคืนไหนก็ยังห่างไกลเหมือนเดิม เป็นดาวขี้เหงาเฝ้ามองพระจันทร์ ค่ำคืนไหนก็ยังห่างไกลเหมือนเดิม

 

 

          วันนี้นั่งอ่านบล๊อคเก่าๆที่เขียนเอาไว้มา เออ...มีอยู๋อันนึง

 

เราเขียนว่า เรารักหัวหิน แต่พอกลับไปอ่านอีกครั้งหนึ่งแล้ว ก็คิดได้ว่า

 

 

 

ที่ผลัดเปลี่ยนกันมาเข้าแก๊งค์กับพวกเรา ในยามที่ทะเลหัวหินไม่มีสีสัน(กลางคืน)

 

เหมือนเรื่องการทำงาน : สุดท้ายแล้ว   ถึงเราจะโตแค่ไหนก็ตาม แต่เราก็ยังอ้อนนายกะพ่อหมีอยู่ดี

                                 ขอบคุณค่ะที่ช่วยอยู่กับเราไม่ทิ้งกันไปไหน ไม่ว่าจะทุกข์แค่ไหนก็ตาม

                                 นายกับพ่อหมีเป็นคนจริงของเราเสมอนะ๐๐๐

                                 นะจ๊ะก็ด้วย ไม่มีคุนน้องคุนพี่คงเหงาแย่เลยนะ

เรื่องอื่นๆที่                : เพื่อนๆที่สลับหน้าตามาให้เจอทั้งหลาย

                                 ถ้าวันไหนได้ไปพร้อมกันเยอะๆคงจะดีนะ