"คนเราไม่เบื่อความสุขหรอก"

                     คำพูดที่หลุดออกจากปากคนไม่ค่อยมีสาระอย่างฉัน.... เรื่องมันเริ่มมากจากเช้าวันหนึ่งที่ฉันกำลังนั่งคุยกับน้องสโมฯ ที่มหาลัย เราคุยกันในหลายๆ เรื่อง แล้วน้องก็บ่นขึ้นมาเป็นสิ่งที่ฉันรู้สึกไม่เห็นด้วย เราคุยกันเรื่องเวลาปิดเทอมใหญ่ของน้อง ซึ่งฉันไม่มีเวลานั้นอีกต่อไป น้องบอกว่ามันคงจะน่าเบื่อน่าดูเลย แต่ฉันกลับไม่คิดแบบนั้น

                         ทำไมนะเหรอ....?? ก็คนเราไม่เคยเบื่อความสุขไง เวลาปิดเทอม มักเป็นเวลาแห่งความสุขของคนหลายๆ คน แบบไม่ต้องมีการบ้าน ไม่ต้องมีเรียน แถมแที่ยวได้อย่างสบายใจ รวมถึงการไปทะเล!!! แหม...มันดีซะจนใจหาย(ที่ไม่มีเวลาแบบนั้นอีกแล้ว) แต่น้องชายตัวดีอ่ะ ก็สวนขึ้นมาทันควันว่า "ไม่จริงหรอกพี่ ไม่งั๊นทำไมคนรวยถึงจะอยากมาเป็นคนธรรมดาล่ะ..."

                          ธรรมชาติของคนส่วนใหญ่แล้ว ไม่มีใครเบื่อความสุขหรอก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็ตาม มีใครสนุกจนเบื่อบ้างรึเปล่า มีใครมีความรักจนเอียนรึเปล่า หรือมีใครเบื่อเวลามีตังค์ใช้บ้างมั๊ย เห็นมั๊ยล่ะ? คุณก็เป็นคนนึงเหมือนกัน(นั่นรวมถึงฉันด้วย)ที่ไม่เบื่อความสุข ดังนั้นคำถามจากเจ้านู๋จำมัย? ด้านบนนั้นก็ถูกตอบอย่างง่ายๆ จากฉันอย่างงี๊ "ก็เพราะว่า...นั่นไม่ใช่ความสุขของเขาไง" ลองคิดดูสิคนรวยที่เขามาทำตัวเหมือนคนปกติธรรมดาเนี่ย เขาอาจจะโดนอะไรรอบตัวบ้าง อย่างเช่นว่า เพื่อนที่ไม่จริงใจ คบกับเขาเพราะเขารวย... หรือว่ารักแล้วทุกข์ ลองคิดดูว่าเพราะอะไร นั่นไม่ใช่ความรัก สิ่งที่ทำให้เราทุกข์เพราะ ความคาดหวังรึเปล่า อยากให้เขาเป็นโน่น เป็นนี่ ทำโน่น ทำนี่ อย่างงี๊เรียกว่าความรักหรอ ไม่ใช่แล้วมั๊ง เป็นต้น

                           ถ้าเป็นฉัน... ฉันเคยผิดหวังกับสิ่งที่เรียกว่า “ความคาดหวัง” มาแล้ว ซึ่งในเวลานั้น มันคล้ายเหลือเกินกับความรัก แต่มารู้เอานาทีสุดท้าย ว่า อ่าว...นั่นมันความคาดหวังนี่นา ฉันรักเขาและหวังให้เขามารักฉันคนเดียว แต่ในขณะที่เขา แค่ชอบฉัน และก็อยากจะคบกับคนอื่นๆ อีกหลายคน มันทำให้ฉันเสียใจนะ... แต่นั่นไม่ใช่ความรัก ถึงแม้ต้นเหตุจะมาจากความรักก็ตาม ตอนนี้ฉันก็เลยเลือกที่จะสบายใจ...ความรักก็คือความสุข อยากมีความสุขนานๆ อย่าไปคาดหวังอะไรมากเกินไป แล้วเดี๋ยวจะอึดอัดกันซะป่าวๆ อะไรที่เค้าชอบให้เค้าทำเถอะ.... ถ้าเราเข้าใจกัน ทุกอย่างก็ไม่มีปัญหาใช่มั๊ย?

                             คนเรามักจะมีความสุขกับความรัก.... แต่ถามจริงๆ มีความสุขกับมันแล้วดูแลมันบ้างรึเปล่า หรือดูแลมันมากเกินไปจนอึดอัดรึเปล่า....อันนี้ต้องอยู่ที่แต่ละคู่ว่ารักกันยังไง อย่างบางคู่(ยกตัวอย่างคนใกล้ตัว...) "รักเขา...ก็บอกเขาไปสิ" พอเค้ารู้สึกว่าพี่ไม่รักเขาแล้ว เขาก็เลยเริ่มเหนื่อยว่าทำเท่าไหร่ไม่เต็มซักที สุดท้ายก็ออกมาในรูปแบบที่เป็นอยู่ตอนนี้ อยากให้ลองคิดถึงจิตใจของคนข้างๆ ด้วย อย่ามัวไปสนใจแต่คนรอบตัวว่าเขาจะคิดอะไร แล้วพี่จะมีความสุขขึ้นรึเปล่า???....

                              ตอนนี้เป็นเวลาที่พี่สองคนต้องใช้เวลาคิด...คิด...คิด... แล้วลองตัดสินใจดู มู่อยากให้ลองคิดถึงใจกันมากกว่าคิดว่าเขาทำแบบนี้ เราทำแบบนั้น แล้วผลลัพท์จะเป็นแบบนี้ นี่มันความรักนะ....ไม่ใช่สูตรคูณ(ถ้าท่องก็ต้องท่องว่าแม่ทูนหัวนะคะ: by amzo) ที่จะออกมาเป็นสูตรสำเร็จตายตัวอ่ะ ลองให้ใจกันเยอะๆ หน่อย อย่ากลัวเจ็บเลย....ความรักไม่ทำร้ายเรา แต่ความคาดหวังหรอกที่ทำร้ายเรา.... คบกันให้สบายใจ วันข้างหน้าจะเป็นอย่างไรนั่นคือวันข้างหน้า.......

                               ถ้าความสุขเป็นสิ่งที่คนต้องการ แต่บางทีเรากลับรักษามันไว้ได้ไม่นาน.... ลองย้อนกลับมาคิดดูตัวเองอีกทีว่าเพราะอะไร....เผื่อว่าถ้าคุณคิดได้แล้วคุณอาจจะมีวิธีจัดการมัดเจ้าความสุขไว้กับตัวตลอดไปก็ได้นะ ^^ แต่ว่า ขอเตือนไว้ว่า อย่าสุขมาจนระเบิดล่ะ เด๋วคนข้างๆ จะอิจฉานะ(เจ้าของบล๊อคนี้อาจอิจฉาคุณ!!!)

ที่ไม่มีใครอยากรุ้เพราะเป็นเรื่องของฉานคนเดียวอ่ะสิ!!! ใครจะไปอยากรู้555 ก็ไม่ใช่เรื่องอารายหรอก เป็นเรื่องปกติทั่วไปนั่นแหละ เป็นคำถามที่ตั้งไว้ แล้วพอได้ทำแล้วก็เลยมาหาคำตอบ

เคยดูหนังผีแล้วหัวเราะมั๊ย?

ถ้ายังไม่เคยล่ะก็ ไปดูซะ!!! 1303 บ้านผีเฮี๊ยน เราเชื่อว่าคุณต้องกลัวไปขำไปแน่นอน...
เมื่อวันอังคารที่ผ่านมา(วันปิยะ) ไปดูหนังที่เซนทรัลเวิลล์มา ตอนแรกเลือกเรื่องแล้วก็เอ...จะดูเรื่องอารายดีนะความจริงก็อยากดู King Author แต่ไม่รู้ว่าพี่แชมป์ชอบรึเป่าก็เลยเลือกดูเรื่องนี้เพราะก่อนววันนั้นคุยกันว่าจะดูเรื่องนี้ เข้าไปในโรงหนัง ตอนต้นเรื่องยังไม่ค่อยเท่าไหร่ คือน่ากลัวแต่ในสภาพที่รับได้ แต่พอเริ่มๆ ท้ายเรื่องนี้สิ!!! ยังกะดูบุปผาราตรี มีตอนแบบถีบผีด้วย เออ..คิดได้ ตอนผีเกาแขนอารายงี๊อ่ะ.... คนสร้างอ่ะ ไหวมั๊ย???? (เขาคงตะโกนมาว่า "ไม่ไหว")
สรุปแล้วออกจากโรงหนังมา โอ๊ย...หลอนด้วย...ขำด้วย...จาเปงลม พระเจ้าจอร์ชมันฮามาก.....

โดนัทโฮลวีทอร่อยมั๊ย?

อันนี้ก็ยังไม่เคยลอง คุยกันไว้นานและว่าอยากกิน...แต่พอไปกินจริงๆ มันก็อร่อย แต่อารมณ์เหมือนกินขนมปังโฮลวีทเคลือบน้ำตาลแมะ??? แต่ก็นะ มันคือโดนัทโฮลวีทนี่นา..... รวมๆ ก็อร่อยดี แต่ต้องมีน้ำนะ กินกับน้ำส้มอ่ะ ไม่เลี่ยน!!!

ชอบเหม่อจิงง่ะ?

มีคนหาว่า ข้าเจ้าชอบเหม่อ....เวลาขับรถ!!! อ่า ความจริงไม่เหม่อนะ แต่แค่คิดไรเล็กน้อย ประกอบกับนอนน้อยก็เลยดูเหมือนว่าเหม่อ แล้วก็ไม่ค่อยชินทางก็จะสังเกตุไม่ค่อยรอบอ่ะ ไม่เหมือนทางที่ใช้ประจำ อีกอย่างขับรถในเมืองเปนไรที่ยากมากมายสำหรับรถคันใหญ่อ่ะ

Surprise!!!

วันพฤหัสบดี(เขียนเต็มเพราะไม่ค่อยได้เขียน) ไปประชุมที่ Cheeze มา แล้วก็เลยแวะไปแถวพระราม 4 ไปเซอร์ไพรส์พร้อมกับขนมกล่องหนึ่ง ไม่ได้ตั้งใจจาไปหาอ่า...แต่สุดท้ายก็เรียกออกมาเจอกานจนได้ ไม่น่าเล๊ย!!!! ก็รู้ๆ ว่าคนเขาทำงานยังจาไปวุ่นวายๆ อีก แถมรู้ด้วยว่างานเร่งยังจาไปฉุดให้ช้า (ว่าแล้วก็ตีอกชกลมกันไป) ง่า...แต่ก็ดีค่ะที่พี่มะโกด แหะๆ

อ๊ายยย.....ฉาน เฮ้อ.......เห็นตัวเองแร๊วก็หงุดหงิดอ่า....ห้ามใจซะบ้างๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เซ่ะ ทำไมต้องไม่ห้ามใจด้วยนะ....เอาเพลงพี่แตมมาข่มใจก่อน

" ได้โปรดเถอะ...เธออย่าทำให้ฉันคลั่งไคล้ ถ้าฉันเป็นคนธรรมดาที่เธอไม่คิดอะไร ในใจฉันตอนนี้มันคิดไกลไปถึงไหน กลัวตัวเองไม่ห้ามใจ หยุดได้มั๊ยไม่อยากต้องมาเสียใจ"ถ้าเธอไม่คิดอะไรเลย" "

เมื่อหร่ายๆ ทะเลอ่า...เมื่อไหร่ฉานจะได้ไป ภูเขาฉันก็จะไป เด๋วมีทริปไปบ้านเจ๊หลีอีก

โห....เหลืออีกแค่สองเดือนจะไปครบป่ะเนี่ยยยยยยย

"มู่เป็นคนจริงจังรึเปล่า???" คำถามจากฝ่ายตรงข้ามระหว่างนั่งทานข้าวกันอยู่ที่ เซนทรัลเวิลล์ชั้น 7

"ก็...จริงจังนะ...จริงจังสิ...แต่ไม่เคยเห็นใช้มั๊ยล่ะ....ก็เวลาเครียดไม่อยากเอาไปเล่าให้คนอื่นเครียดไปด้วย ก็มีนะพูดบ้าง แต่ไม่ลงลึกถึงสถานการณ์เท่าไหร่....ทำไมล่ะ ไม่เคยเห็นล่ะสิ.... พี่...เคยเป็นมั๊ยคะ...มีเบอร์โทรศัพท์อยู่ในเครื่องเป็นร้อยๆ แต่กดแล้วไม่รู้จะโทรหาใคร" ฉันยังคงพูดติดตลกและจบเหตุการณ์การสนทนาเรื่องความจริงจังลงแค่นี้..... ความจริงแล้วมันมีอยู่ในใจอีกหน่อยนึง

เคยเป็นกันใช่มั๊ย เวลาที่อยากระบายอะไรกับใครซักคนหนึ่งแต่ว่าทำไม่ได้ เพราะว่าพอไล่ลิสต์จากในโทรศัพท์มาดูแล้วพบว่า

• ในกลุ่มเพื่อนสนิท เรารักมันมากเกินกว่าจะให้มันมาเครียดเรื่องเดียวกับเราด้วย
• ในกลุ่มเพื่อนทั่วไป เราไม่สามารถเล่าทุกอย่างให้แกฟังได้ เพราะแกคือเพื่อนทั่วๆ ไป

สรุปแล้วคือมันคือความเกรงใจนั่นแหละ ที่ทำให้เราไม่สามารถที่จะพูดอะไรออกไปอย่างใจคิดได้

        แต่ความจริงแล้ว...เหตุผลคงเป็นเพราะ "มู่เป็นคนติดเพื่อนมาก และออกจะขี้เหงาด้วย เวลาที่เราได้คุยกับใครสนิทกับใครจนถึงระดับหนึ่งแล้ว ก็จะติดมาก.... จนบางทีก็กลัวว่าคนที่คุยด้วยจะรำคาญ เลยได้แต่คุยไปจนพอระดับหนึ่งก็หยุดคุยไว้นานๆ คุยที หรือถ้าเป็นเรื่องสนุกสนาน เรื่องเที่ยวเล่นก็จะชวนแต่จะไม่พยายามซีเรียสใส่ ภาพที่ออกมาเลยดูเป็นคนอารมณ์ดี ไม่มีเรื่องทุกข์ร้อน แต่ความจริงแล้วก็เป็นคนขี้เหงานะ"

คนเรานี่ก็แปลกนะ เชื่อเลยว่าเรื่องแบบนี้ใครๆ ก็เป็น ทุกคนพร้อมที่จะรับฟังเรื่องราวความทุกข์ของคนอื่น
แต่กลับกันก็กลายเป็นคนทีไม่อยากจะเอาเรื่องตัวเองไปทับถมให้คนอื่นมาทุกข์ใจด้วย

ตอนนี้...งานค่อนข้างเยอะ มีเรื่องต้องทำอีกมากมายแถมงานนู่นงานนี่อีก มีเรื่องที่กระทบจิตใจอีกนิดหน่อย แต่โดยรวมแล้วก็โอเคนะ...มีความสุขดี ขอบคุณกำลังใจก่อนนอนทุกคืนของคนๆ นึงที่ส่งให้กันตลอดเวลาค่ะ....(~^-^~)

ของขวัญจากพี่เจี้ยม ขอบคุณคร่า นานจนลืมอ่ะพี่แต่ก็ยังดีจายที่ยังได้มา 555

วันนี้ขอเสนอ 2 เพลง

เพลงแรก คลั่ง 7thSCENE

โดนใจกับเนื้อหาชีวิตช่วงนี้ค่ะ....ไม่มีอะไรมาก "อย่าทำให้ชั้นคลั่งไคล้ถ้าชั้นเป็นแค่คนธรรมดาที่คุณไม่ได้คิดอะไร" ตรงไปตรงมาอย่างในเพลงเลย

เพลงที่2 คนมีตังค์ Bodyslam

ชีวิตคนเรา แต่ละวันมันเยอะ มันน้อยไม่เท่ากันจริงๆ อ่ะแหละ อยู่ที่ว่าใจเราพอรึเปล่า เพลงนี้ก็เหมาะกับบรรยากาศตัวกรอบช่วงนี้ดีเหมือนกันนะ