ชื่อดูโหดร้ายเน๊อะแต่เอาจิงป่ะ???

 

มันต้องทำให้ได้อย่างนั้นจริงๆ เบื่อเหนื่อยและอยากจะไปจากที่นี่ไวไว

 

งานสนุกดีอาจจะมีอะไรที่ไม่เข้าใจเยอะ แต่คนแย่นี่เป็นไรที่เหนื่อยสุดเลย

 

ตอนนี้งานทุกอย่างเริ่มชินไม่เครียดกับงานเท่าไหร่ นอกจากบทดิสนีย์คลับ

 

เพราะยังเขียนไม่ค่อยได้...ง่ากูแอ๊ะ..ไม่เป็นจริงๆว่ะ กูคงไม่เหมาะกับบทเด็กรึป่าว

 

แต่ก็พยายามนะอุตส่าห์หาบทนู่นนี่ พยายามโยงให้มันเข้าไปให้ได้...แต่ก็เสียป่าวว่ะ

 

สุดท้ายก็โดนแก้ระงมเลย...เบื่ออ่ะ ขี้เกียจตามแก้เยอะๆ ทำไมไม่มีหัวคิดดีๆแบบคนอื่นเค้ามั่งวะ

 

 

โอ๊ยยย...น้องคิดถึงว่ะเมื่อไหร่จะได้ไปทะเลกานอีกอ่ะอยากไปๆ

เมื่อวานไปกินSWEnSENกันมา อร่อยมากเลยอ่ะ

ไว้ไปกินกานอีกนะ

 

เฮ้ยเพื่อนๆกูเตรียมตัวแล้ว

เตรียมไปเต็มที่เลยทะเลๆเสม็ดๆ

สาแกต้องเป็นตัวตั้งตัวตีจัดทริปนะเราอยากไป

 

อิจ๊ะไปเจเจกูได้เสื้อตัวเดียวเองอ่ะ

กูอยากได้เสื้อนางมารร้ายมีป่าววะ

 

 

 

 

                        วันสำคัญสำหรับนักศึกษาคณะศึกษาศาสตร์ปีที่ 4 ทุกๆปีก็คงจะเป็นพิธีนี้ละนะ "ครุสิทธิ์"

 

           พิธีที่(อันนี้คิดเอาเอง)จัดเพื่อมอบสิทธิความเป็นครูให้กับนักศึกษาที่จะก้าวออกไปจากรั้วมหาลัยแห่งนี้

 

           อาจารย์ทุกท่านพูดด้วยความภาคภูมิใจว่าพิธีนี้มีแค่ที่นี่ที่เดียวเท่านั้น "ศิลปากร" น่าภูมิใจเหมือนกานนะ

 

          กว่าจะผ่านออกจากรั้วมหาลัยแห่งนี้ไป มีเรื่องราวมากมายที่อยากจะจดจำไว้ แต่หลายๆเรื่องก็อยากจะให้มันผ่านๆไปไวๆ

 

         

พักนี้ทำไมชอบอัพเเต่เรื่องราวที่มันดูเหงาหงอยนะ ความจริงแล้วชีวิตมันก็ยังต้องเดินต่อไปเรื่อยๆ ทุกๆวันเรามีคุณน้องบนจ.และก็น้องโน๊ตและน้องๆสโม

ผลัดเปลี่ยนกันมาอีพเรื่องราวต่างๆให้ฟัง....   มีปัญหาอะไรเราก็ยังมีพ่อหมีให้ปรึกษา   อยากคุยโทรศัพท์กับใครซักคนเราก็ยังมี ศุภเพื่อนสุดที่รักอยุ่อีกทั้งคน

ชีวิตตอนนี้ทุกๆคนก็ยังไม่ได้ห่างหายไปไหนซักหน่อยนี่นา แล้วจะกลัวอะไรที่ยังไม่เกิดทำไม ไม่ใช่ว่าจบแล้วจะเจอกันไม่ได้นี่....

 

 

 

 

                                             ช่วงนี้เป็นเวลาที่ใกล้แล้วสินะ....ถ้าย้อนกลับไปดูเรื่องเก่าๆ

 

 

                                    ตอนนี้เวลาเริ่มผ่านไปเรื่อยๆ.....ทุกๆอย่างจะผ่านๆปตามเวลารึป่าวนะ....

 

 

                    ถ้าเรื่องบางเรื่องผ่านไปได้พร้อมๆกับเวลาที่ผ่านไปได้ก็ดีสินะ...คงจะไม่ต้องมานั่งปวดหัวใจหรือมานั่งชั่งใจอยู๋แบบนี้หรอก

 

                     ทั้งเรื่องความรักและเรื่องความผิดพลาดหรืออะไรต่อมิอะไรอีกมากมาย เรื่องบางเรื่องไม่ได้อย๋ที่ความคิดเราอย่างเดียว....

 

                    อย่างเช่นว่า....               ถ้าเราเรียนจบไปแล้ว ความสัมพันธ์กับเพื่อนๆจะหายไปรึป่าวนะ....

 

                                                    ถ้าจบแล้ว น้องๆจะยังจำได้ไหมว่ามีพี่ๆอย่างเราอยู่น่ะนะ???

 

 

 

               ถ้าเวลาที่ผ่านๆไปพาบางเรื่องที่เราไม่อยากจำไว้ไปได้ก็คงดีนะ แต่ถ้าไปแล้วไปทั้งหมดก็คงไม่ดีเหมือนกัน...แอบโลภเนอะ...

 

          ถ้าคนเราตัดสินใจอะไรได้อย่างใดอย่างหนึ่งเด็ดขาดก็คงสบายไปนานแล้ว แต่ช่างเถอะๆ...ค่อยๆหาวิธีไปเรื่อยๆ...เราก็ยังเชื่ออยู๋ว่า

 

                   บางทีเวลาก็คงพาบางอย่างไปไม่ได้หรอกนะ

 

 

 

                                        คิดถึงพี่น้องชาวสโมสรนศ.ศิลปากรมากๆ มีเรื่องหลายๆเรื่องที่เราอยากคุยกานแต่เวลาไม่อำนวย

 

                                        เวลาการเป็นนักศึกษากำลังจะหมดไปอีกไม่กีวันแล้วนะ แต่เหมือนจะยังไม่มีอะไรเลย เคว้งคว้างๆ

 

 

 

 

 

 

 

ตามหัวข้อเลย

 

 

วันนี้ทุกๆคนตั้งใจไปร่วมกันทำบุญ

 

 

มีคนเอาของกินกานมาเต็มเลย

ส่วนของพี่โน๊ต พี่คงเหนแล้วใช่มั๊ย

เยอะแยะเลยนะอิ่มเปรมกันไปเลยดีกว่า

 

วันนี้รีบตื่นมาแต่งตัวเพื่อมาที่ทับแก้วโดยเฉพาะเลย

มาถึงก็นั่งคุยกับอาจารย์สกุลหรือครูหนูอยุ่ซักพักแล้วก็ฟังพระสวด

ที่พระท่านเทศนามานี่จับใจความได้ว่า

 

 

โห....คำนี้ได้ใจมากอ่ะทำให้เราคิดได้เลยทีเดียว

การทำงานสโมถึงจะดูดีดูโก้ยังไงแต่วัตถุประสงค์หลักของเราคือการทำงานเพื่อทุกคนในมหา'ลัย

อย่ามัวแต่ว่ากูเป็นสโมแล้วกูเท่ห์ล่ะ งานคือหน้าที่หลักของเรานะจ๊ะน้องๆ

 

จับของขวัญคอนเสปหมู สนุกมาก....อ่ะ

ก็นอ้งๆเล่นงัดไอเดียขำๆ เฮกันไปข้างเลย

 

 

ก็ดีนะ เครียดๆกันมามากแล้ว ก็เฮฮากันบ้างผ่อนคลายดีเหมือนกาน

 

 

 

 

 

ปีนี้ขอให้อะไรก็ดีนะจ๊ะทุกๆคน

แล้วก็ขอให้ความสุขพุ่งเข้าหาทุกคนมันเลยดีกว่า

 

 

 

 

 

 

ก็เอาเป็นว่าปีใหม่เริ่มต้นอะไรดีๆใหม่ๆเจออะไรที่แปลกใหม่ละกานนน

 

 

Happy new YEar~~เพื่อนๆทุกๆคนนะ

เพื่อนที่คณะ

เพื่อนที่สโม

พี่ที่สโม

น้องที่สโม

 

มีความสุขมากมากนะนะจ๊ะ

พี่เปรี้ยวกะพี่พัฒน์น้องอยากไปด้วยนะแต่ไปไม่ได้จริงๆ

พี่เอ็มหนีไปเที่ยวเลยนะแหม....เลยยยยยยยย

 และก็ใครๆที่ไม่ได้เอ่ยชื่อ เราไม่ลืมนะแต่ไม่อยากเดี๋ยวโดนหาว่าส่วนตัว 555